TeaTer

مرا نکشید

من عروسک پارچه ای ِ صحنه‌ی نمایشتان نیستم

 من وزنم 49 کیلو است

خیلی سبک ، کشیده می‌شوم

دست و پاها و سرم راحت کنده می‌شوند

تکه تکه می‌شوم لای ِ لگد ِ کفش‌هایتان

 و خاک ِ صحنه‌ی نمایشتان به هوا بلند می‌شود

دست و پاهایم تکان تکان می‌خورند و بالا می‌آیند

تکثیر می‌شوند و هر کدام من ِ دیگری

ثکثیر می‌شوم و زیاد می‌شوم و همه‌ی صحنه و دنیایتان را می‌گیرم

من را از ترس تنهاتر شدنتان نکشید

شمشیرتان را از گلویم بردارید ، من

خیلی راحت کشته می‌شوم

 همان اول هم گفتم

 من

شمشیر و کلاه خودم را نیاورده-ام